Hinduizm jest religią bez jednego głównego założyciela. Rozpoczął się łącznie z rozkwitem kultury Ariów w środku Indiach. Wówczas powstała Rygweda - najstarsza święta lektura hinduizmu. Z od czasu do czasu do kanonu świętych pism tej wiary dołączyły pozostałe Wedy również wiele innych tekstów religijnych (część z których uznawana zbytnio święte raptem na wskroś niektóre odłamy). Hinduizm jak wyznanie powstał właśnie z Wed.
Hinduizm wyewoluował z braminizmu, który z kolei wyewoluował z wedyzmu. Wedyzm został przyniesiony do Indii wskroś Ariów (którzy wcześniej go uprzednio rozwinęli); był z początku religią politeistyczną, który przekształcił się potem do wnętrza henoteizm. W okresie braminizmu przeciwnie zaś ukształtował się intensywny rozdział społeczeństwa na czwórka warny. Gdy powstawał hinduizm wobec tego na samodzielnie przód panteonu wysunięto Wisznu również Śiwę, oraz dawniejsze bóstwa wedyjskie (Agni, Indra, Waruna, zaś ponadto Brahma) spadły czy też do roli bóstw pomniejszych innymi słowy szczerze zanikły. Hinduiści byli do wnętrza zasadzie podzieleni na wisznuitów (czczących Wisznu plus jego Awatary) i śiwaitów (czczących Śiwę). Członkowie każdego z tych odłamów uważali ich Ojciec Niebieski zbytnio Boga jedynego, zatem hinduizm był monoteistyczny.
W VI wieku p.n.e. od momentu hinduizmu zaczęły się wyodrębniać: buddyzm (założony wskroś Buddę) także dżinizm (założony na wskroś Mahawirę), zaś też adźiwikowie. Z początku miały one zasięg jedynie regionalny (rejon Biharu) tymczasem w krótkim czasie się rozpowszechniły na inne obszary, natomiast co więcej wewnątrz przypadku buddyzmu - na całe Indie. Dżinizm przeciwnie zaś pozostał do czasu uznany wewnątrz Indiach południowych.
Jako, że jak dotąd hinduizm był główną, największą religią Indii, duża zmiana nastąpiła zbyt panowania króla Aśoki - buddysty (żyjącego w środku III wieku p.n.e.), rządzącego dużą częścią subkontynentu indyjskiego, który sprawił, że oficjalną religią jego państwa stał się buddyzm.
W I wieku p.n.e. zaczął w środku Indiach wzorować się zagranie bhaktyzmu - powstały sampradaja bhagawatów (wisznuickie) dodatkowo paśupatów (śiwaickie), pomimo tego z początku z większym natężeniem polegał na czci niż na miłości, oddaniu. Dopiero następnie przejaw miłości plus związku emocjonalnego z czczonym bóstwem zaczął powstawać.
Na przełomie I także II wieku p.n.e. hinduizm dotarł na Kambodżę zbyt sprawą misjonarzy hinduistycznych, gdzie został ochoczo także żwawo przyjęty na wskroś wyższe warstwy społeczne. Hinduizm kambodżański był zbliżony duchem do indyjskiego. Najważniejsze dawny kulty Brahmy, Wisznu dodatkowo Śiwy, z tym że temu pierwszemu żwawo przestano zakładać świątyń plus go ubóstwiać (podobnie w charakterze w środku Indiach). Do innych ważnych dewów czczonych wewnątrz Kambodży należeli: Agni, Skanda, Indra dodatkowo Harihara.
Sytuacja (tu chodzi o główną religię Indii) odmieniła się wszak do wnętrza 320 roku, podczas gdy Indiami zaczęła władać dynastia Guptów. Za ich sprawą hinduizm znowu stał się głównym wyznaniem Indii. Nie oznacza to atoli wcale, że uprzednio - podczas gdy Republika Indii dawny buddyjskie (od czasów panowania Aśoki) - hinduizm przestał znajdować się czyli osłabł. Wręcz przeciwnie, rozwijał się. Kwitła w takim razie piśmiennictwo hinduistyczna plus utrzymywały się staż religijne dodatkowo miłość mądrości hinduistyczna.
W drugiej połowie pierwszego milenium ery chrześcijańskiej rozpoczęła się "kontrreformacja" hinduizmu ze strony braminów (po rozpowszechnieniu się wewnątrz Indiach buddyzmu, który stał się główną religią). Istotną w środku niej rolę mieli ortodoksyjni filozofowie tacy jako na przypadek monistyczny Adi Śankara - założyciel głównej oraz w największym stopniu wpływowej szkoły filozofii indyjskiej - Adwajta Wedanty. Za sprawą tych filozofów hinduizm się znowu rozpowszechnił wewnątrz Indiach, oraz buddyzm zaniknął nieomalże wewnątrz całości. W południowych Indiach z kolei duża rolę do wnętrza wyparciu powszechnego w tym miejscu dżinizmu (a podobnie buddyzmu) mieli kontrreformatorzy śiwaiccy.
Rozwijały się później, po Śankarze (pod skrajność pierwszego milenium oraz na początku drugiego) mniej ortodoksyjne ruchy religijne - to jest manewr bhakti, opowiadający się zbyt oddaniem Bogu także pełnym poddaniem się jego woli, zainspirowany Bhagawad Gitą. Bhakti było charakterystyczne np. na rzecz Ramanudźy co niesłychanie wpłynęło na wisznuizm. Mimo że istniało wprzódy odkąd dawna (bhakti pojawia się w środku pierwszym hymnie Rygwedy) w środku średniowieczu otrzymało podbudowę filozoficzną oraz nastąpił jego rzetelny rozwój. Udział do wnętrza poprzednio miało również dwunastu alwarów (wisznuickich) oraz sześćdziesięciu trzech najanmarów (śiwaickich) - wędrownych świętych układających pieśni dewocyjne dobrze do Wisznu również Śiwy. Od trzynastego do piętnastego wieku nastąpił do wnętrza całych Indiach ewolucja literatury dewocyjnej, pisanej nie wewnątrz sanskrycie, przeciwnie do wnętrza językach lokalnych. Do najważniejszych jej twórców zalicza się postacie takie w charakterze Tulsidas to znaczy Mira Bai.
Popularność zaczął podbijać również trzecia część frakcja hinduizmu - śaktyzm, polegający na kulcie Dewi, którego zenit przypadł na średniowiecze, wszystkiego z rozwojem tantryzmu. Zaczął mimo to odtąd wydawać powodzenie na temat wisznuizmu. Postacie Dewi przedostały się jednak, wszystkiego z ekspansją geograficzną tantryzmu, do Tybetu, i stamtąd do Azji północno-wschodniej także południowo-wschodniej.
W okresie średniowiecznym zaczął się też uprzystępniać wiara Ramy - siódmego Awatary Wisznu.
W średniowieczu hinduizm poniekąd ucierpiał, co było spowodowane najazdami na Republika Indii ze strony muzułmańskich władców. Niektórzy z nich (np. Aurangzeb) siłą nawracali hinduistów na islam, zaś inni (np. Akbar) nie ingerowali do wnętrza sprawy religijne poddanych, zaś co więcej starali się o rozmowa międzyreligijny. Jednak hinduiści mieli status dhimmi. Przybycie islamu spowodowało z drugiej strony liczne konflikty społeczne na tle religijnym. Zaczęły się również pojawiać w środku hinduizmu nurty synkretyczne łączące hinduizm również muzułmanizm takie jako wspólnota Kabira to znaczy zwolennicy Ćaitanji Mahaprabhu.
W XVI wieku od chwili hinduizmu wyodrębnił się sikhizm, jakkolwiek nie zachwiał jego pozycji - ograniczył się do rejonu Pendżabu, gdzie obecnie żyje większość sikhów, którzy stanowią do wnętrza tym stanie ok. 65% Pendżabczyków.
W późnym okresie nowożytnym oraz w środku dziewiętnastym wieku pomimo inwazji brytyjskiej na Indie, wpływ myśli również religii europejskich na hinduizm był niemniej jednak marginalny.
W XIX również XX wieku myślenie hinduistyczna zaczęła przechodzić zmiany, tudzież to zbytnio sprawą myślicieli takich jak: Ramakryszna, Swami Wiwekananda, Ramana Mahariszi, Swami Dayananda Saraswati innymi słowy Rammohan Ray.
W dwudziestym wieku zbyt sprawą przywódców religijnych także ruchów hinduistycznych takich w charakterze Ramakryszna (i związana z poprzednio zrzeszenie Ramakrishna Math), Światowy Uniwersytet Duchowy Brahma Kumaris, Międzynarodowe Towarzystwo Świadomości Kryszny, Mahariszi Mahesz Jogi, Swaminarajan, Towarzystwo Teozoficzne, Swami Wiwekananda, Sathya Sai Baba, Paramahansa Jogananda to znaczy Osho zaczęła okrywać się diaspora hinduistyczna - oraz ułożenie ciała Azją jego wyznawcy zaczęli się robić szum na kraje Zachodu: do Europy, Ameryki również Afryki.