Święte księgi hinduizmu – Wedy – spisane zostały wewnątrz sanskrycie. Składają się z czterech sanhit: Rygwedy (hymny do dewów) - powstałej najwcześniej, Samawedy (pieśni liturgiczne), Jadźurwedy, (formuły poniżej składaniu ofiar) oraz Atharwawedy (pieśni czarodziejskie, znajomość zaklęć) - powstałej najpóźniej. Każda z sanhit ma wciąż dwójka teksty: Brahmany (traktaty rytualno-teologiczne) również Upaniszady (traktaty filozoficzne). Oprócz nich (Brahmanów również Upaniszad) wyróżnia się nadal Aranjaki, o treści mistyczno-alegorycznej, przeznaczone na rzecz leśnych ascetów.
Większość hinduistów kieruje się świętą tradycją (smriti) przekazaną wewnątrz dwóch eposach: Mahabharacie plus Ramajanie. Pierwszy zawiera księgę dydaktyczną – Bhagawad Gitę, stanowiącą jedną z podstawowych elementów kultury indyjskiej. Ramajana to żywot Ramy – siódmego Awatary Wisznu także bohaterskiego królewicza. Oprócz tego istnieją do tej pory Purany, poruszające tematy takie jako mitologia, historia, tradycja, i również np. utworzenie świata. Ponadto, do smriti powinno się też lektura Manusmryti spisana na wskroś Manu. Do smriti zalicza się także sutry.
Do innych świętych pism uznawanych resztkami sił na wskroś niektóre odłamy należą na przypadek tantry (uznawane wskroś śaktów), agamy. W Indiach Południowych niesłychanie duże znaczenie kulturalno-religijno-społeczne ma lektura Tirukkural, które spełnia w tym miejscu bliźniaczo podobną rolę jako Pismo Święte chrześcijańska do wnętrza krajach zachodnich.
Według hinduistów święte księgi zostały spisane na wskroś natchnionych na wskroś Boga ryszich plus w charakterze takie wprost pochodzą od momentu Boga.